Małgorzata Szczecińska - pracownia autorska - akwarela, olej, suchy pastel, akryl

Na zewnątrz jest przestrzeń, trójwymiarowość, której nie odda żadne zdjęcie. Jest świało - nieporównywalne z tym zaledwie okruchem jasności, który sączy się przez okna. Kolory bardziej jasne i soczyste w pełnym słońcu, szelest i zapach.

Ustawiam krzesło - tu widzę dwie brzozy i sumaka ... odrobinę dalej już tylko jedną, ale za to z ładnym świałocieniem .... odsuwam się nieco dalej, siadam trochę niżej i mam - na pierwszym planie czerwono-różowe kwiaty. Tak będzie dobrze - ten kadr będzie ciekawy.

Gotowe zdjęcie nie daje tej możliwości. Zmienić kąt patrzenia można tylko w wyobraźni.

Dużo tej przesterzeni, a jednocześnie - może jej być za mało. Nie zawsze malujemy w otoczniu pięknych, rozległych pejzaży. Czasem musi wystarczyć ogródek - pole ograniczone lamelowym płotem, ścianą domu, gęsto zarośnięte i zacienione. Nie ma dali - nie widać horyzontu, trudno uzyskać powietrzną perspektywę.

Jest problem zbyt wszechobecnego światła, którego refleksy tańczą po mokrych miejscach na kartce, odbijają się i malują własny pejzaż. Płyn maskujący szybciej zastyga na pędzlu, do wszystkiego kleją się owady. Jest pewien dyskomfort.

Wszystko ma zalety i wady. Nie uważam jednak, by w domu, przy biurku malowało się łatwiej, by szybka i niedokładna - bo plenerowa plama była tą jedyną, właściwą. Malowanie pejzaży tylko w otoczeniu czterech ścian to bardziej twórcza praca - wzoru nie widzimy, musimy go sobie wymyśleć i od możliwości naszej artystycznej wyobraźni zależy jak dobry obraz powstanie.