Na zewnątrz jest przestrzeń, trójwymiarowość, której nie odda żadne zdjęcie. Jest świało - nieporównywalne z tym zaledwie okruchem jasności, który sączy się przez okna. Kolory bardziej jasne i soczyste w pełnym słońcu, szelest i zapach.

Blisko szarości i bieli. Niby zieleń rozjaśniona do tej granicy gdy kształt gubi się we mgle. Bez koron drzew ciężkich od liści, bez zbędnych szczegółów - lekko i w pełni akwarelowo.